Μπαμπάς, πατέρας. Είναι ο άνθρωπος εκείνος που από νωρίς γίνεται σταθερή παρουσία στη ζωή των παιδιών του. Παρατηρητής αλλά και συμμέτοχος στην ανάπτυξή τους. Ένας γονιός που δεν βρίσκεται απλώς δίπλα τους, αλλά συμμετέχει ενεργά στη διαδρομή τους.

Φροντιστής, αλλά και φύλακας. Εκείνος που προσπαθεί να διασφαλίσει την ηρεμία και την ασφάλειά τους. Στοργικός, αλλά και οριοθετημένος, όχι για να περιορίσει την ελευθερία τους, αλλά για να τους προσφέρει εκείνα τα εφόδια που θα χρειαστούν όταν θα πορεύονται έξω από το δικό του βλέμμα. Για να μπορεί να αισθάνεται πως, μέσα από τις αρχές και τις αξίες που τους μετέδωσε, θα έχουν τη δυνατότητα να προστατεύουν τον εαυτό τους και να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής.

Μπαμπάς, πατέρας. Ο άνθρωπος που έφευγε από το σπίτι νωρίς για να πάει στη δουλειά, την ίδια στιγμή που η καρδιά του ίσως επιθυμούσε να μείνει λίγο ακόμη στην αγκαλιά των παιδιών του. Εκείνη την αγκαλιά που, χρόνια μετά, μπορεί να αποζητά ακόμη περισσότερο, όταν πια τα παιδιά μεγαλώνουν, φεύγουν από το σπίτι και εκείνος τα αποχαιρετά με την ευχή του «εις το επανιδείν».

Μπαμπάς, πατέρας. Ένας σπουδαίος ρόλος, μια ταυτότητα διαχρονική και αναντικατάστατη, εξίσου σημαντική με εκείνη της μητέρας.

Ο ρόλος του πατέρα δεν είναι πάντα εύκολος. Βάλλεται από στεγανά, προκαταλήψεις και στερεότυπα. Ακόμη και σήμερα, εν έτει 2026, ένας μπαμπάς μπορεί να δυσκολεύεται να εκφραστεί, να επικοινωνήσει το συναίσθημά του, να μοιραστεί την αλήθεια του. Μπορεί να δυσκολεύεται να αγκαλιάσει ελεύθερα, να δείξει την ευαλωτότητά του, να μιλήσει για όσα αισθάνεται.

Ωστόσο, σήμερα θέλω να σταθώ σε εκείνον τον μπαμπά που δεν φοβάται να είναι όλα τα παραπάνω: παρατηρητής, συμμέτοχος, στοργικός, ειλικρινής, φύλακας. Σε εκείνον που μέσα σε όλα αυτά χωρά και η χαρά της ζωής, το γέλιο, η αλήθεια. Σε εκείνον που αποδεικνύει, μέσα από το παράδειγμά του, τι σημαίνει να ζεις, να αγαπάς και να είσαι παρών.

Ας είναι αυτοί οι μπαμπάδες η αφορμή να τολμήσουν και άλλοι να γελάσουν λίγο παραπάνω, να αγκαλιάσουν περισσότερο, να εκφραστούν ελεύθερα και να αναδείξουν πως η πατρότητα δεν είναι μόνο ευθύνη και καθήκον. Είναι σχέση, μοίρασμα, παρουσία και αγάπη.

Γιατί τα παιδιά δεν χρειάζονται έναν πατέρα αλάνθαστο. Χρειάζονται έναν πατέρα διαθέσιμο να είναι εκεί, να τα ακούει, να τα αγκαλιάζει και να μεγαλώνει μαζί τους.

Με εκτίμηση