Γονεϊκότητα = αγωνία, ανησυχία, φόβος, αποχωρισμός, επιβεβαίωση, αναγνώριση, επιβράβευση, ματαίωση, απόρριψη, αποδοχή, ασφάλεια, αγάπη, εμπιστοσύνη, στοργή, τρυφερότητα.
Όλα τα παραπάνω εκφράζονται και βιώνονται όταν πια έχεις αποκτήσει έναν ακόμη ρόλο στη ζωή σου. Όταν πλέον είσαι ο μπαμπάς ή αντίστοιχα η μαμά, έρχεσαι αντιμέτωπος με σκέψεις που μέχρι πρότινος δεν υπήρχαν.
Είσαι καλός ή μήπως γίνεσαι κακός;
Προστατεύεις όντως το παιδί σου; Βοηθάς στην εξέλιξη και την ανάπτυξή του; Και αν ναι, πώς;
Γνωρίζεις ποιος είναι ένας καλός τρόπος ή καταφεύγεις στα γνώριμα «πρέπει»; Σε εκείνα που δεν καλλιεργούσαν έμπνευση και ελευθερία, αλλά περιορισμό;
Αφουγκράζεσαι τα συναισθήματά του και την έκφραση της παιδικότητας που έχει ανάγκη να βιώσει ή του περιορίζεις μία από τις πιο ζεστές πλευρές μιας περιόδου που σύντομα περνά, καθώς μεγαλώνει;
Αλήθεια, ως γονέας, πόσες φορές έχεις αφεθεί κουρασμένος, με σκέψεις να ζητούν μια ένδειξη πως τελικά ίσως να τα κάνεις ακόμη καλύτερα απ’ ό,τι πίστευες;
Πόσες φορές χρειάστηκες μια αγκαλιά επιβράβευσης εσύ από τη δική σου μαμά, γιατί είσαι κι εσύ μια καλή μαμά; Ή αντίστοιχα ένας καλός μπαμπάς;
Πόσες φορές ο άνθρωπός σου σε θαύμασε και σε καμάρωσε, βλέποντάς σε να χαμογελάς καθώς ταΐζεις το μωρό σας;
Ένα βλέμμα θαυμασμού, γιατί τελικά η ομορφιά ρέει διάχυτα όταν αυτό που λαχταράς να ζήσεις, το βιώνεις. Όταν αυτό που επιθυμείς, το φροντίζεις.
Πόσες φορές, επίσης, ήθελες να ζητήσεις κι εσύ κάτι, ένα νερό έστω, και δεν τόλμησες, γιατί εκείνη τη στιγμή έπρεπε να φροντίσεις;
Και πόσο υπέροχο ακούστηκε όταν σου είπε η ψυχολόγος σου:
«Αν δεν φροντίσεις εσύ τις δικές σου ανάγκες, πώς θα μπορέσεις να φροντίσεις αφενός τις ανάγκες του παιδιού σου, αλλά συνάμα πώς θα αντιληφθεί εκείνο τη δική σου ησυχία στο δικό του αύριο;»
Και στο σημείο αυτό, οι ερωτήσεις διαδέχονται η μία την άλλη και οι πόρτες των ειδικών καλωσορίζουν νέους γονείς.
Νέους γονείς οι οποίοι απευθύνονται στους παιδοψυχολόγους, αναζητούν απαντήσεις και κατευθύνσεις. Και ναι, αυτό είναι σημαντικό.
Όσο σημαντική, όμως, παραμένει η δική τους αναζήτηση και διερεύνηση.
Γιατί όσο σημαντική είναι η ενημέρωση για τη στάση τους πλάι στα παιδιά τους, άλλο τόσο σημαντικό είναι να σταθούν ως ενήλικες και να μπορέσουν, με νοιάξιμο, να δώσουν φως στις δικές τους πτυχές. Σε εκείνες τις αυλακώσεις που κάποτε δημιουργήθηκαν και τώρα, με το πέρασμα των χρόνων, πλημμυρίζουν διάχυτα όταν «βρέχει αγωνία, φόβο και ματαίωση».
Αλλά ανθίζουν πλουσιοπάροχα όταν δίνεται ένα γλυκό χαμόγελο και ακούγονται λόγια όπως:
«Είσαι η καλύτερη μαμά.»
«Είσαι ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου.»
Ίσως και να μην είναι κανείς απόλυτα «καλός» ή «κακός», αν σκεφτεί καθένας από εμάς πόσες φορές ματαίωσε τον δικό του γονέα.
Θέλω όμως, ως γονέας, να σκεφτείς κάτι:
Ακόμη κι όταν δεν φαίνεσαι ο καλύτερος, είσαι ο μοναδικά σπουδαίος δικός του φάρος αγάπης, στοργής, δύναμης και φωτός.
Ομιλίες και σεμινάρια για γονείς, για το πώς μπορούν να συμπεριφέρονται στα παιδιά τους, διαδέχονται το ένα το άλλο.
Ωστόσο, ας μην ξεχνάμε κάτι.
Τα παιδιά θέλουν και όνειρα. Όχι μόνο κατευθύνσεις και «πρέπει».
Χρειάζονται ελευθερία, όσο χρειάζονται την αγάπη και την αγκαλιά.
Χρειάζονται παρουσία και συνέπεια στη ζωή τους.
Χρειάζονται να καλλιεργείται η εμπιστοσύνη.
Χρειάζονται να σας βλέπουν εκεί.
Και όσο είστε εκεί, πυροδοτείτε παιδικά όνειρα, δράση και χαρά.
Αφεθείτε κι εσείς.
Αφήστε χώρο στα παιδιά σας να ονειρευτούν.
Και αφήστε χώρο και στον εαυτό σας να θυμηθεί πως πίσω από τον γονιό υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που κι εκείνος χρειάζεται αγάπη, φροντίδα, αποδοχή και μια αγκαλιά.
Γιατί ίσως τελικά η γονεϊκότητα να μην είναι η προσπάθεια να γίνουμε τέλειοι γονείς.
Ίσως να είναι η διαδρομή μέσα από την οποία μαθαίνουμε, μαζί με τα παιδιά μας, να γινόμαστε λίγο περισσότερο άνθρωποι.
Αφήστε μια απάντηση