Θεραπευτική διαδρομή

Άλλοτε θαρραλέοι, άλλοτε ανήσυχοι, άλλοτε φοβισμένοι, στενοχωρημένοι, σκεπτικοί ή θυμωμένοι. Κι όμως, πάντοτε δήλωναν καλά.

Τουλάχιστον στην αρχή.

Γιατί όταν ερχόταν η ερώτηση «τι σημαίνει καλά;», σιγά σιγά «έπαιρναν χώρο» και εκεί μια νέα πλευρά άρχιζε πάντοτε να αχνοφαίνεται.

Ήταν και γινόταν η δική τους στιγμή.

Η στιγμή εκείνη που αποκαλύπτονταν. Εκείνη που το ένα έφερνε το επόμενο και, κάπως έτσι, χαραζόταν μια διαδρομή με διαφορετικούς σταθμούς ανεφοδιασμού, για να μπορέσει να έρθει η συνέχεια.

Η θεραπευτική διαδικασία είναι μια διαδρομή μοναδική, αναντικατάστατη και ανεπανάληπτη. Μπορεί να ακολουθείται ένας κύκλος ερωτήσεων που μοιάζει όμοιος ή παρόμοιος. Μπορεί ένας θεραπευτής να πηγαίνει «by the book». Κι όμως, η προσαρμογή στον κάθε άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί του είναι καίριας σημασίας.

Γιατί κανένας δεν κουβαλά την ίδια ιστορία. Μπορεί να συναντώνται κοινές αποχρώσεις, ποτέ όμως η ίδια διαδρομή.

Οι στιγμές των θεραπευόμενων γίνονται δικές μου στιγμές. Ή, για να το πω καλύτερα, οι δικές σας στιγμές γίνονται και δικές μου, καθώς συμμετέχω ως θεατής σε ένα σενάριο που γνωρίζετε εσείς και που ίσως λίγοι ακόμη θα μάθουν — ή και κανένας.

Ναι, αυτό είναι τιμητικό.

Ακόμη πιο τιμητικό όμως είναι η δική σας πένα και ο τρόπος με τον οποίο επιθυμείτε να ολοκληρώσετε το σενάριο αυτό.

Είναι μια περίοδος που σας δίνεται από εσάς, για εσάς.

Η στιγμή που, όσο κι αν αναρωτιέστε αν με βομβαρδίζετε με πληροφορίες, άλλο τόσο καταλαμβάνετε χώρο μιλώντας για εσάς.

Και ναι. Ακόμη κι αν αυτό μοιάζει με ένα μικρό παιδί που προσπαθεί να σταθεί όρθιο και μετά «πουφ» πέφτει ξανά, έρχεται η στιγμή που σηκώνεται. Και τότε μπορεί να κάνει χιλιόμετρα.

Τότε αρχίζετε να διαμορφώνετε και εσείς τη συνοχή στον λόγο σας. Κατανοείτε και σταδιακά γράφετε την επόμενη παράγραφο. Εκείνη που μιλά για επιθυμίες, φόβους, σχέσεις, προτιμήσεις, επιλογές, έρωτα, γονεϊκότητα, ανθεκτικότητα, θάνατο, αποχωρισμό, άγχος, κρίσεις.

Και όλα γίνονται λίγο πιο σαφή.

Γνωρίζετε τι σας απασχολεί. Και εκεί αναδύεται η συνέχεια ενός εαυτού που ήδη έχετε, αλλά ακόμη γνωρίζετε.

Δύσκολο εγχείρημα;

Πολύ.

Αλλά εσείς, αγαπημένοι μου θεραπευόμενοι, αναδεικνύετε κάθε φορά τη σημασία του θάρρους και του «δεν θέλω άλλο».

Το «δεν θέλω» ακούγεται ελεύθερα.

Και έτσι πάμε να γνωρίσουμε τα «θέλω» σας.

Να σας ακούσω σε μια στιγμή που η εμπιστοσύνη θέλει και εκείνη τον χρόνο της, αλλά που σημασία έχει πως θέλετε να εμπιστευτείτε.

Να εκφραστείτε γνωρίζοντας πως η κριτική δεν θα μας απασχολήσει σε αυτή τη διαδικασία.

Να ακούσετε, μα περισσότερο να ακουστείτε, τη στιγμή που η παλινδρόμηση για ακόμη μια φορά σας έχει κλονίσει.

Να ανακουφιστείτε με το τέλος μιας κρίσης που προηγήθηκε, αλλά με τον φόβο μήπως ξανάρθει.

Να σας καμαρώσετε στον απολογισμό μιας διαδρομής που προηγήθηκε και στην οποία, όσο πρωτόγνωρο κι αν ήταν, κάποιοι γίνατε πρωταγωνιστές, κάποιοι μείνατε λίγο στα παρασκήνια και κάποιοι ξεκινήσατε να γράφετε το σενάριο.

Μην ανησυχείτε. Είτε είστε στη μία θέση είτε στην άλλη, δεν είστε πίσω. Είστε εκεί που χρειάζεται να βρίσκεστε, ακριβώς γιατί η επόμενη στιγμή θα σας βρει μπροστά.

Και τέλος — ως παράγραφο και όχι ως επίλογο — κρατώ πολλές αλήθειες σας, συναισθήματα, χαμόγελα, αλλά και εκείνη την πανέμορφη έκπληξη στο πρόσωπό σας όταν μια διαφορετική πληροφορία σάς δίνεται και κάτι μέσα σας φωτίζεται.

Ίσως γιατί η εξέλιξη και η γνώση δεν σταματούν. Αντίθετα, αλλάζει ο τρόπος και το φίλτρο μέσα από το οποίο κοιτάζετε τη ζωή.

Με αγάπη για τον καθένα σας ξεχωριστά.

Υ.Γ. Θα ξεκουραστώ λίγο περισσότερο. Όχι επειδή το ζητήσατε, αλλά γιατί είναι και δική μου ευθύνη να δημιουργήσουμε άλλη μια χρονιά γνώσης — το λιγότερο.

Σας ευχαριστώ.