Θυμάμαι να με πλησιάζει και να μου λέει με παράπονο :Λένα, δεν θέλει την αγκαλιά μου, δεν με
ζητά πια .Επιλέγει το δωμάτιο της, επιλέγει την ησυχία της στο σπίτι και τους φίλους της έξω από
το σπίτι.
Τώρα ,χρόνια μετά ,την χαίρεται να σπουδάζει και να επιστρέφει στο πατρικό της : πότε κάποιο
Σαββατοκύριακο, πότε γιορτές ,πότε καλοκαίρι και να την αγκαλιάζει με τον αέρα της φοιτήτριας.
Αυτή η κάποτε έφηβη κόρη που επέλεγε να απέχει, τώρα επιλέγει να επιστρέφει.
Υποθέτω πως τώρα η μαμά θα με πλησίαζε και θα αναρωτιόταν : μα δεν μου λέει τι συμβαίνει
αναλυτικά στην προσωπική της ζωή, παρά μόνο επιφανειακά πράγματα από αυτά που γνωρίζουν
όλοι, όμως εγώ είμαι η μαμά της και αυτή είναι η απάντηση και πάλι
Η μαμά. Ένας ορισμός μοναδικός και αναντικατάστατος. Ένας ορισμός όπου μέσα σε αυτόν
εμπεριέχονται η περιέργεια, η ασφάλεια, η αναζήτηση,η αγάπη, η στοργή, η φίλη, η μαμά, η
οικογένεια, το καταφύγιο αλλά και η φωλιά,
καθώς επίσης και τα όνειρα,η δράση και οι επιθυμίες,ο φόβος και η τόλμη, η μοναξιά και το
μοίρασμα ,η στέγη αλλά και το μαξιλάρι, ο πόνος αλλά και η ανακούφιση, το αντίο και η
επιστροφή.
Η μαμά μπορεί να είναι όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα. Πάντοτε θα διέπεται από μια
ανησυχία και αγωνία αν είναι όλα καλά με τη κόρη αλλά και με το γιο της, αν είναι όλα καλά με τα
σπλάχνα της όπως πολλές φορές λένε.
Όμως η απόρριψη πονάει, ενοχλεί και δυστυχώς για μια μαμά το συναίσθημα θα είναι αυτό
Ειδικότερα στην Εφηβεία αλλά και πολύ αργότερα όταν θα επιλέγει μια εξόρμηση με φίλους και
σύντροφο, όταν θα έχει διαφορετικά ενδιαφέροντα πολύ διαφορετικά από αυτά που διδάχτηκε ,
όταν θα γεύεται διαφορετικές κουζίνες από τις παραδοσιακές της μαμάς, όταν θα επιλέγει να
κοιμηθεί από το να απαντήσει σε χίλια δυο ερωτήματα της μαμάς.
Στη πραγματικότητα όμως, δεν είναι απόρριψη, είναι αυτονομία, ελευθερία, δύναμη την οποία έχει
τροφοδοτήσει και καλλιεργήσει από πολύ νωρίς η μαμά από τη πρώτη στιγμή που επέλεξε να
βρίσκεται δίπλα στα παιδιά της.
Καλλιέργησε τα όνειρα τους και τους έδειξε πως έχουν φτερά. Συνάμα ξεφύλισσε σελίδες βιβλίων
και ταξίδεψαν σε κόσμους παραμυθένιους ώστε να πλάσουν τη δική τους φαντασία. Ακόμη
ταξίδεψε μαζί τους στις πρώτες σχολικές εκδρομές ώστε να δουν διαδρομές και δρόμους τους
οποίους μπορούν να αναζητήσουν και μόνα τους αργότερα. Παρατήρησε μαζί τους τα πρώτα
μεγάλα κτίρια που αντίκριζαν τα ματάκια τους και ενθουσιαζόταν με τον ενθουσιασμό τους. Για
την ακρίβεια αγκάλιαζε αυτό τον ενθουσιασμό, δεν τον απέρριπτε άρα ενθάρρυνε καθότι ο
ενθουσιασμός πυροδοτεί δράση. Α, κάτι ακόμη : Μοιράστηκε το φαγητό της, τσούγκρισε στην
υγεία τους, τους έκανε μέτοχους της ζωής της επίσης ,
όπως εκείνα την κάνανε για τη δική τους, ακόμη και εάν αυτό φαινόταν με τα χρόνια να
”φθείρεται”.
Η μαμά φρόντιζε όνειρα και αναδείκνυει δυνατότητες παράγοντας εμπιστοσύνη και όσο και αν
γνωρίζει καλά πως δεν εγκαταλείφθηκε, πάντοτε θα υπάρχει ένα συναίσθημα το οποίο θα την ωθεί
στην έγνοια και την ανησυχία να επιβεβαιώνει πως όλα είναι καλά με το παιδί της , με την κόρη με
την ενήλικη πια κόρη και γιο. Η μαμά θα είναι εκεί να ανησυχεί ,ίσως γιατί όσα χρόνια και να
περάσουν, ο ρόλος της και η ταυτότητα της είναι αναντικατάστατος και μοναδικά δοσμένος με το
γνώρισμα της φροντίδας.
Άρα δεν είναι απόρριψη
ίσως μόνο ένα μικρό παράπονο που πια δεν μπορεί να κάνει όλα όσα έκανε και χαίρεται πλέον τις
ελεύθερες αγκαλιές .
Αφήστε μια απάντηση